Magnesiumoxide (chemische formule: MgO; relatieve molecuulmassa: 40,30), algemeen bekend als "bittere aarde" of "lamppoeder", is een anorganische oxideverbinding. Bij kamertemperatuur ziet het eruit als een wit poeder met een dichtheid van ongeveer 3,58 g/cm³, een smeltpunt van 2852 graden en een kookpunt van 3600 graden; het is matig oplosbaar in water en ethanol, maar oplosbaar in ammoniumzoutoplossingen. Bij hoge temperaturen kan magnesiumoxide door sterk reducerende elementen of legeringen worden gereduceerd tot metallisch magnesium en reageert het met chloorgas om magnesiumchloride te vormen. Het reageert met zuren en produceert de overeenkomstige magnesiumzouten en water; het geeft ammoniak vrij bij reactie met ammoniumzouten en vormt magnesiumcarbonaat of magnesiumsulfaat bij reactie met zure oxiden zoals respectievelijk kooldioxide of zwaveltrioxide.
Magnesiumoxide wordt voornamelijk geproduceerd via drie soorten processen: ten eerste door dolomiet te calcineren, blussen en carboneren om basisch magnesiumcarbonaat te verkrijgen, gevolgd door thermische ontleding, calcineren, verpulveren en luchtclassificatie; ten tweede door onzuiverheden te verwijderen uit de moederloog die overblijft na de productie van zeewaterzout (die magnesiumionen bevat met een massaconcentratie van ongeveer 50 g/l), deze te mengen met ammoniumbicarbonaat in de juiste verhoudingen voor een precipitatiereactie, en vervolgens centrifugale dehydratie, droging, calcinering en verpulvering uit te voeren; en ten derde door roerdomp (geconcentreerde pekel) te laten reageren met natriumcarbonaat om zwaar magnesiumcarbonaat te produceren, gevolgd door roosten en verpulveren. Industrieel dient het als vuurvast materiaal voor keramiek, glas en metallurgische ovenbekledingen; in de milieutechniek wordt het gebruikt voor de behandeling van zuur afvalwater en het ontzwavelen van rookgas; op medisch gebied werkt het als een maagzuurremmer om overtollig maagzuur te verwijderen; Bovendien wordt het gebruikt als rubberversneller, als isolerende coating voor siliciumstaalplaten en als voedingsadditief.
Magnesiumoxide veroorzaakt milde irritatie van het bindvlies en het neusslijmvlies; het inademen van het stof kan leiden tot ademhalingsmoeilijkheden, pijn op de borst, hoesten en diffuse interstitiële longfibrose, gecompliceerd door emfyseem.